Bir şeyler canımı yakıyor, üzülüyorum, içimi acıtan bir anda nefesimi kesen bir duygu var anlık; sonrasında derin nefeslere daldığım… Bir şeyler var çözemiyorum mutluyken bir anda gözlerimin yaşlarında beliren, boşluklar, çoğul, tekil, kimliksiz.. Bir hayal var yalnızca, kurdukça güzelleşen, tek başına yaşanan ve kimsenin yükümlülüğünde olmayan bir hayal… Bu mu çok geliyor şimdi de diye düşünürken çıkamıyorum aklımdaki soruların hiçbirinden… Ben mi beceremiyorum diyeceğim nitekim haklısın neyi becerdim ki, neyi tam yapabildim ki bir hayali tam kurabileyim, ama sen de şuna cevap verebilsen keşke neyim tam oldu ki bugüne kadar bir hayalin tam olmasını bekleyeyim? Alıp gitmedin mi gençliğimin ilk hayallerini, evimi, gülüşlerimi; yıkmadın mı hepsini? Şimdi yıkılacak ne var başka? Küçük bir hayal mi? Neye tutunmamı istediysen tutunuyorum ama olmuyor dönüp dolaşıp benden aldıklarına geliyorum. Onların acısında buluyorum kendimi, yenemiyorum! Bana çocuk yaşımda verebileceğin en büyük acıyı verdikten sonra tutunmamı beklemek üstelik istediğim tek bir yolda bile ilerleyemezken adil mi? Yapma artık, bir oyunun içine bıraktığın bu oyuncak yıkılan, devrilen her olayda paramparça oluyor.. Şah de mat olsun sonu!… Yoruldum!!
