Puslu şehrin gri masalı

 Reamonn - Supergirl

Hayal ile gerçeğin karışabileceğine sahne olan puslu şehrin her bir sokağında uçuşan kağıt parçaları tek bir sokakta usulca süzülürken birbirinden farklı iki insanın gölgelerini sessizce yansıtmakta.. Yıllar evvelinde ayrı yönlere giden iki gölge.. Birbirlerinden habersiz geçen iki yaşam.. Bilinmeyen tek bir farkla..

Zaman geçmeye bu kadar meyilliyken, geçiyor hayallerde duygular gibi yıllanırken.. Elbette yok saymak değil ama unutmak yerleşiyor geçen vakitlerin arasına.. Ve ansızın olur ya hani hatırlıyorum dedirtir insana hafızadan akıp gidenlere rağmen, işte mucize başlamış olur orada çoktan.. Bundan sonrasında ya yetinebildiğin kadarını alırsın ya da isyanlar olur küçük sandığın mutlulukların..

Şimdi ondan bahsedecek kadar cesaretim yok aslında çünkü bahsi geçebilecek kadar tanımadım onu hiçbir zamanın hiçbir dakikasında.. Gerçi ne zaman böyle başlasam cümlelere, çoktan anlatmış olurum bir şekilde bende kalanlarıyla, son noktayı fark ettiğimde..

Her yıl 19 Mayıs klasiğidir aslında defterlerimin arasında, odamda asılı olan bir tablonun kenarında, blog yazılarımda… Klasiğin dışında hep var olmuştur yazılarımda.. Bir dost hayali.. Silinmek üzere hafızamdan artık yüklediğim tüm manalar ama bir kitabın adında gizli kalacak ömür boyu…

Bu masalın kahramanıydı.. Ne zaman daralsa küçük kız su serperdi hayali, ne zaman büyük mutluluklar edinse küçük hayatında, büyük cümleler var ederdi, ne zaman kırılsa kalbi hep onsuzluğa kızsa da gelir okşardı yanaklarını alırdı gönlünü, mutlu ederdi.. Zaman onları hayat ile aldatana dek bu böyle sürdü gitti..

Puslu şehrinden yitip gideli yıllar olmuştu, büyümüştü ve bir sabah geri döndüğünde düşündüğü bundan ibaretti; Neler değişti kim bilir.. Kaldırabilir miydi bu değişikliği bilmese de yeterince korkuyordu, korkularına bir anda dur diyen mucizeyi yaşayana dek.. Bir gece karşısında onu görene dek.. Üstelik öylesine değişmişken kendi değişimini hesaplamaksızın.. Şaşkınca…

Geceler çok değildi onunlayken, zaman bu kez onlarla aldatıyordu hayatı… Neden orada olduğunu, niye var olduğunu sorgulamaksızın sadece yanındaydı.. Değişmiş olsa bile gördüğü geçmişte kalan hayal dostuydu en değişmemiş halleriyle oradaydı ondan habersiz..

Sen gerçek misin?

Sessiz harfleri seviyorlardı belki sadece sessizler kalmıştı avuçlarında hayat her ikisiyle de dalga geçerken yıllar boyunca farklı yaşamlarda.. Aynı olmak nedir bilemeyecek kadar yabancılardı.. Farklı parçaları birleştirmeyi istemeyecek kadar da uzak.. Belki yakın olmayı dileyen ama güçsüzlükten; uzak..

Puslu şehirde güneşi görmüştü ilk defa gözlerini açtığında yanı başında hayali’yi gördüğü an.. Avuçlarına sinen kokusunda, saçlarının karmaşasında.. Kalp atışlarını dinlemeye razıydı günlerce.. Üstelik hiç bu denli tam bir kalbi hissetmemişken.. Masalların en güzel yanını keşfetmişti o an, meğer cümleler bozacağı için yaşananları anlatılmadan geçiliyormuş romantizmler.. Sahte romantikler..

Güneş ne zaman durmak bildi ki yerinde? Hayali’de duramazdı, durmadı.. Bir daha dönmeyeceğini bilmekti kal dedirten; bir daha gelmeyeceğini bilmekti yolunu açık eden….

Puslu şehrin gri masal sokaklarında yağmurlara veda ederken bir veda bin vedaya eşit olacaktı ömrü boyunca.. Şimdi zaman dönerse yine biricik hayatına kaldıkları yerden devam edebilecekler nefeslerine; süper sayılmayan güzelliklerle yetinerek..

Bilindik bilinmedik her masalın sonu var hem de öyle mutlu son filan değil..

Hep bir keşke eksik başlamış olacağımı sanıyorken onunla, çok keşkelerimi onsuz atlattığımı fark ettim.. Mucizem oldu, yalnızca bir siluetle yine şükretmeme neden oldu O’na.. Yine de bana bir masalın bu kadar basit biteceğini gösterecek son kişi olmasını dilerdim…