adını bilmediğim bir filmden; “gençtim.. şimdi her düşündüğümde sorduğu soruya daha güzel cevaplar bulabiliyorum.. o zamanlar cesaretim yoktu.. gençtim..”
sanırım beni en çok korkutan duygu.. yanlış cümleler kurmak, belki farkına varamamak, belki de kimi zaman cesaret edememek.. bilmediğim zamanlarımın çoğulundayım, üstelik yıllar sonra “gençtim” demekten çekindiğim anlardayım.. hayatımda engelleyemeyeceğim, bugüne dek sürdürdüğüm ve kuvvetle muhtemel sürdüreceğim “mantık” hayatının önüne geçemeyeceği tek şeyin artık farkındayım.. kalbimde bir sızı..
Gençlikte cümlelerde biraz devriklik vardır,hep.Devrim aşkını “devrik” cümlelerin umuda adanmış fiillerinde gösterir insan.
Bilinçli olduğundandır,umudu taşıyan fiillerin cümlenin hemen başına mevzilenmesi.Sonra biraz edebi cümlelerede buluruz kendimizi,Kelimelerin sihirne bulanmış ve gözlerimizin önünde oynaşan sanatlı cümlelerle anlatmaya çalışırız yürek yangınımızı.
Zamanla daha girift bir hal aldı cümlelerimiz.Anlaşılmazlığı çaresizliğinde gizli olan cümleler düştü kalemlerden kağıtlara.Ürkek kelimelerden oluşan üç noktalı cümlelerde kayboldu yazılarımız.
Acaba biz gençliğimizi hangi devrik cümlenin,hüzmesinde yitirdik?
öyle güzel ki yoruma yorum yapmaktan öte yalnız bir teşekkür..
Gençlik ömrün hangi baharıdır bilinmez pek. Her sene gençlik çıtasıda yükselir nefislerde. Dur demedikçe koşar, rüzgarına kapılır bahar türkülerinin.. Ve diline dolanan melodileri devrik söylerken bulur kendini… Sonra yavaşlar bir süre ve gençtim der… Bir süre sonra geçti benden der…
Nerede yitirdiğini bilemez ve anlayamaz, gençliğini…