bittiğini.. - I - bilmiyordu.. - II - gittiğini.. - III - söylememişti.. – IV -
“avuçlarımın içinde çizili olan masalı yaşıyorum..”
..şaşkınlığına anlam katma gibi bir amacı yoktu o an orada o an’ı yaşamaktan başka bir seçeneği de yoktu.. kalbi bu denli çarpmamıştı belki daha önce hiç ve böylesine büyüleyici bir an görmemişti.. yanı başında belirdiğinde küçük kız ve annesinin eteğine yapıştığında ve izlediğinde ikisini birlikte, anlamıştı zilin neden çalmadığını, yollardaki çamurları, bilyeleri, sisli ve kömür kokusuna hapsolmuş havayı.. her şey birbirine öylesine bağlanmıştı ki gördüğü bir resimden öteydi, resmin ötesindeydi, hissettiği içindeydi..
birdenbire gözlerini avuçlarına çevirdi aynı korktuğu, çekindiği, utandığı, başaramadığı, hayatta kalma savaşını anlayamadığı zamanlarda olduğu gibi baktı çizgilerine..
-kimler farkeder avuçlarının içinde yer alan çizgilerde yaşanacak ne varsa her şeyin yazılı olduğunu.. kimler fark edebilir ki zamanla çizgilerin de değiştiğini..
her baktığında farklı bir nokta görüyordu, farklı bir heyecan katıyordu hayat çizgisinin uzunluğu.. akıl çizgisinin akıl almaz yoluyla gurur duymaktan çok küçük bir noktada kopmuş olmasının var ettiği hüzün ile daha doğduğu gün çizilmiş mantık yüklü bir yaşamın zoraki duygusallıklarına bakarken buluyordu kendisini..
her baktığında büyüleniyordu, var olmanın ayrıntılarına..
çok geçmedi dolaştı tüm evi, bir gerçek iki hayal, izledi, anlaşılması güç bir tabloya bakar gibi saatlerce.. iradesinden çok uzaktı öyle ki evine yürürken çocukluğuna yürüdüğünü bile fark edememişti.. ne kadar küçük bir ev olduğunu düşündü küçük bir kız çocuğuyken büyük olduğuna inandığı kapılardan geçtiğinde. öyle ki hem ayaklarını hem de kollarını açıp kapının ortasında durduğunda gülümsedi kendisine. artık eli en tepeye değiyordu, korkmuyordu yüksekliğinden, artık uzaması gerekmiyordu tırmanabilmek için..
düşünceler düşünceleri, anılar anıları canlandırıyordu gözünde.. çekimleri biten bir filmin setinde şampanyalar patlatıldıktan sonra herkesin dağılmasıyla oluşan sessizlik gibi.. sahte mi gerçek mi ayırt etmek çok zordu.. birdenbire olan her şey gibi birdenbire işitti sesini;
-annem bana inanmıyor, neden burada olduğunu söylemiyorsun?
-şeey… sen inanıyor musun?
-karşımdasın işte..
-korkmuyorsun o zaman benden öyle mi?
-annem korur ki beni korkmam.. babam yumruk atmayı da öğretti hem.. bir şey yaparsan yumruk atarım sana!..
-bir şey yapmayacağım sana, korkma benden olur mu? yalnızca tek bir şey isteyeceğim senden..?..
kafasını öne eğdi önce, dudaklarını büktü, sonra kaşlarını kaldırıp gözlerini açarak baktı evet dercesine, öylesine bilindik bir bakıştı ki..
-hiçbir yol değişmeyecek hayatında, hiç kimse girdiğin yollardan alı koyamayacak seni.. ta ki karanlık bir günde şuan adını bilmediğin bir duyguyu yaşayana kadar.. tüm yolları bertaraf edip hayatından, yek ve karanlık bir günde aklına yalnızca bugünün gelmesini istiyorum.. karşında olduğumu unutmamanı.. karşında olabileceğimi gördüğünü unutmamanı.. lütfen ışığı kendinden başka güçlerde arama..
-!?!?
…
kulağında bir uğultuyla açtı gözlerini yavaşça.. elinde hafif buruşmuş ince bir kağıt.. üzerine döşenmiş cümlelerden sadece sonuncusunda yer alan kimliği belirsiz bir öge çarpıyor gözüne yine; “bittiğini..”
“bilmiyordum neler olduğunu, önce çok korktum, karanlıktı her yanım bilirsin çok korkarım karanlıktan.. hiçbir şey göremiyordum tek amacım ufak da olsa bir ışık bulmaktı.. zaman geçtikçe karanlık daha da üstüme geliyordu, daha da korkuyordum.. nefes alışverişlerim hızlanıyordu, kalbim yerinden çıkacak diye korkuyordum, acizdim, hem de çok.. kendimi sakinleştirmem gerekiyordu. bir yandan sürekli telkin veriyordum kendime bir yandan da derin bir şekilde nefes almaya çalışıyordum.. hayal kurmaya çalıştım o an.. neyi hayal edersem onu görürüm diye düşündüm ama tahmin ettiğim gibi olmadı.. o an ne olduysa sen geldin aklıma unutmamışım meğer.. karşımda olabileceğini unutmamışım.. yalnızca seninin unuttuğun bir ayrıntıda sıkışıp kalmıştım.. söylememiştin.. gittiğini bilmiyordum.. bilmiyordum; bittiğini..”
