..sonra gece oluyor bir avuç dolusu çizgiyle hiç bilmediğim bir şekilde hep varolan hayalimi özlüyorum.. bir daha.. sonra sabah.. güneş.. işte benim hüznüm o an başlıyor.. penceremi açıp adresimi hiç bilmeyen birini camda ha geldi ha gelecek telaşlarımla beklerken kor gibi düşüyor içime acısı.. öyle bir kor ki gündüzü gece kılan cinsten.. bir söz geliyor dilimin ucuna çıkarsa biliyorum ki döner bütün gün etrafımda gerçeklik dolu hayaller içinde olurum çıkmasa iyidir.. çıkmasa.. çıkar.. susarım ona hayalimde.. gözlerine bakarım.. gelmedin demenin hayalini kurarım tekrar tekrar.. tekrar kor acısı.. her defası ilk defası gibi.. önce benim gözümle sonra da onun gözüyle hayal ederim.. ama hiç ikimizin olmaz.. hep tekil hallerle.. o gelmedi.. uzun uzun bekledim üstelik bu sefer kıyamadım, tutamadım kimsenin elini.. saçmasapan bahaneler ürettim insanlara..
işte tam da böyle sürüyor konuşmalarım tekil.. cevaplarına özlem duyduğum hayalim.. bazen puslu bir sis gibi seçemiyorum bazen güneş gibi sağ elimde gizli gün gibi bazen.. kalbimi bir ben hissediyorum, bir ben yaşıyorum bu hızlı ritmlerin manalarını ve bir ben bakabiliyorum ona.. birden geliyor karışıyorum; birden gidince duruluyorum, dalgasız oluyor günlerim.. gözlerimden uzakta, geçmeyen bir adı.. geceleri yine masallarım başucumda “bir varmış bir yok”tan sonra biten.. aynı onun gibi yarım kalıp da yarıma hasret kılan.. tam aşık olacakken kaçıp da aşık olmak gibi.. aşkı çoğul halinden çıkarıp tekil haliyle saklayıp değerli kılmak için savaşmak tabiri caizse mühürlü zarflarda saklanmak gibi..
