pervane son sürat çalışıyor, duvarlar yanıyor, etrafımda su şişeleri, masa dağınık, yatak dağınık, hayatım dağınık, sıcak.. bir hayalle uyuyor bir hayalle hayalet gibi uyanıyorum boş gibi geliyor, ağrılarım daha da artıyor ama iyiyim diyebiliyorum kötüyüm desem değişen tek şeyin daha kötü olmak olacağını bilmek dışında her şey aynı kalıyor.. hayatı değişirken üstelik değişmemesi için uğraşırken değişememiş olmakla kalmak gibiyim.. temmuz neleri alıp neleri nerelere götürdüğünü bilmeyen cani gibi.. çocukluğumdan beri gelişiyle gidişi hep heyecanlı ama hep buruk bir heyecan.. dedemin, anlatmaktan hep keyif aldığım yegane insanı hatırlatıyor, yoruyor kalbimi, nefes almaya başladığım günde gidişine dur diyemeyişim.. çocukluğum ve ölümlerim.. doğum günü telaşımın içimde susmayan bir neşesi bastırılamayan bir özentilik olsa da çocukluktan kalma bir bağımlılığın sessizleştirilmiş çığlığı.. ve çoğunlukla yalnız..
bir yılda öğrendiğim ve bir yaş yaşlandığımda yanıma kalan koskocaman bir aşk hikayesi ve her şeyi olduğundan da fazla azaltmak.. başarısız olup şükür demek başardığım zamansa sonuna dek kendime bu mutluluğu yaşatmam kimseyi umursamadan aşırılığıma aldırmadan hatta rüküş duygularımla bile gurur duymayı bu yıl kattım hayatıma.. yeri geldiğinde “hava atmak” dediklerini hakkını vererek yeri geldiğinde “dibe batmak” dediklerini sonuna kadar yaşamak ve bir önceki yaşımdan arda kalan “mucize” hayatın gerçeklik boyutuna erişmek.. büyüdükçe çok farklı bir ben çıkıyor benden.. hiç ummadığım, hiç hayal etmediğim gelecekleri sunuyorum kendime.. yegane yalnızlığım; hep kendini bilen herkesten çok kendini bilmekle ilgilenen her yıl artan yalnızlığımla nice senelere, iyi ki mi bilmesem de doğmuşum işte, yolum herkes gibi ölmeye yönelik..
