duygusallığım şu karşıdaki boşluğa dalmakla başlıyor..
gösteremem ama alabildiğine beyaz, sonu olsa bile dar alanda sonsuzluğu ifade eden..
bir ses olsa da uyansam uykumdan diyorum,
zaman geçtikçe tadı kaçıyor, rüya desen kabustan beter..
uyumayı unutacakmışım bir kere uyandığımda,
annem demişti.. hiç istemedim ki oysa..
hep bir şeyleri unutmak, hep bir şeyleri geciktirmek oldu amacım,
huzur başucumda durmuş çok mu? uyumuşum işte..
“yani olmuyor” istesem de..
bir şeyler fazlasıyla eskimekte,
bir şeylerse hep aynı, tanıdık, bildik, sıradan, basit, saçmasapan işte..
baştan alalım kaptan şu uykuyu,
sarmadı beni bu hikaye!..
